บทนำ
กลางทะเลทรายอันกว้างคว้าง
สิ่งมีชีวิตสองชีวิตกำลังเคลื่อนไหวอยู่กลางอากาศที่ร้อนระอุ
เสียงเฉ็บๆป่งบอกถึงการเคลื่อนที่ไปยังที่ที่แห่งหนึ่ง
ร่างทั้งสองนั้นคือชายและหญิงคู่หนึ่ง อยู่ในชุดฮูดคลุมยาว
ใบหน้ามอมแมมและดำมืดจากเงาของชุดฮูด
เสียงกรุ๊งกริ๊งของสำภาระที่แบกมาส่งเสียงสร้างให้เป็นจังหวะ
เสียงจังหวะย่ำทรายบ่งบอกถึงการเดินทางไปอย่างไม่รีบร้อน
หวังว่าคงจะเจอกับสิ่งที่ต้องการ พายุทะเลทรายกำลังโหมกระหน่ำ
หญิงสาวออกอาการไอขึ้นมา ทำให้ชายหนุ่มอดเป็นห่วงไม่ได้
ชายหนุ่มหันไปมองหญิงสาว แล้วครุ่นคิดกับตัวเองว่า "เธอตามฉันมา
มันจะดีกับตัวเธอหรือ.."
ตอนที่1
ทะเลทรายแกร์ดเดรเสริทเป็นทะเลทรายกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาสมกับชื่อของมัน
เสียงเดินเฉ็บๆของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดฮูดขาดๆเก่าๆ
เป็นการสร้างจังหวะเดินที่สม่ำเสมอ ไม่ช้าเกินไป และไม่เร็วเกินไป
แสงอาทิตย์ส่องลงมาแผดเผาโลก
ทำให้ทะเลทรายแห่งนี้กลายเป็นเครื่องอบขนมปังดีๆนั้นเอง
รอบๆข้างเป็นทรากสิ่งก่อสร้างเก่าๆไม่มีค่าอะไรให้ชวนมอง
แต่แล้วชายหนุ่มก็เห็นสิ่งก่อสร้างที่สดุดตาเขามาก
ป้ายชื่อร้านสูงสี่ห้าเมตร เขียนว่าโจว์บาร์แอนด์เรสเตอร์รอง
ร้านขนาดหนึ่งชั้นเล็กๆ
โฮเวอร์ไบค์จอดกันสามสี่คันแสดงให้เห็นถึงว่ายังเปิดบริการอยู่
ชายหนุ่มจึงลองแวะไปเพื่อหาอะไรมาเติมแทนที่ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางมาทั้งวัน
ชายหนุ่มเปิดประตูที่หนาเตอะเข้าไปข้างใน ในนั้นบรรยากาศลุมๆ
เสียงเพลงเปียโนแมนเบาๆจากวิทยุเก่าโทรมช่วยสร้างบรรยากาศได้ดี
กลิ่นเหงื่อสาบเหม็นพุ้งกระจายไปทั่วร้าน คนและไม่ใช่คนอยู่รวมกันมากมาย
มีทั้งพวกโรโบเนชั่น พวกเทราเรส ยังไม่นับพวกโชเตโร่จอมสกปรกอีก
เขาเดินตรงไปที่เคาร์เตอร์บาร์
เสียงฝีเท้ากระทบไม้เก่าๆผุๆสร้างเสียงที่ดังก้องจนเป็นที่สนใจของคนในร้านหลายๆคน
และด้ามจับขนาดใหญ่ที่โพล่มาจากคอชุดฮูดทำให้ยิ่งดูน่าสนใจมิใช่น้อย
ชายหัวล้านที่ยืนอยู่ด้านในของเคาน์เตอร์คงจะชื่อโจว์ตามชื่อร้าน
เขาหรี่สายตามองชายหนุ่มอย่างกับเตือนเป็นนัยๆว่าอย่ามาทำไม่ดีแถวๆนี้
ชายหนุ่มเดินไปถึงเคาน์เตอร์พร้อมกับวางเงินห้าซิลเวอร์คอน
บาร์เทนเดอร์รู้ทันทีว่าเขาต้องการอะไร ก็แค่เหล้าแรงๆสักขวด
บาร์เทนเดอร์โจว์หยิบขวดดาย์จินกับแก้วที่ข้อนข้างสะอาดไว้ตรงหน้าของเขา
พร้อมกับรินเหล้าไปครึ่งแก้ว ชายหนุ่มจิบเหล้าไปพลางๆ
รสชาติห่วยกว่าที่คิด ห้าซิลเวอร์คอนแลกกับเหลัาห่วยๆ
ดูเหมือนจะเป็นราคาขูดเนื้อเกินไป
แต่ก็พอยอมรับได้เพราะร้านอย่างนี้หาไม่ได้บ่อยๆอยู่แล้ว
ชายหนุ่มจึงรีบดื่มให้หมดๆไป สักครู่เขารู้สึกถึงไหล่ขวาของเขาหนักลง
แต่ชายหนุ่มนั้นไม่ได้เมา เขาจึงหันตาไปข้างที่รู้สึก
เขาเห็นชายมีอายุกำลังเอาแขนมาพาดที่บ่าของเขา
ดูเหมือนการทำทีเป็นตีสนิทผูกมิตรแต่เขารู้สึกถึงความไม่เป็นมิตรเอาซะเลย
เขาสังเกตุการแต่งตัวของชายคนนั้น ก็แค่หวมกโพลีเอสเตอร์สีเทา
เสื้อโอเวอร์โค้ตสีเดีียวกับหมวกดูเข้าชุดกันดี
เสื้อเคฟราขนาดมาตราฐานใช้เป็นเสื้อด้านใน
กางเกงสแล๊กสีกรมท่าดูเหมือนไม่มีอันตราอะไร
"ไงพวก!"ชายแก่พูดกับชายหนุ่มหลังจากเขาสำรวจชายหนุ่มเสร็จเหมือนกัน
ชายแก่จ้องมาที่หน้าของเขาขณะที่เขากำลังเอาขอบแก้วไปที่ริมฝีปาก
"เฮ้ย!นายนี้ดูหน้าคุ้นๆว่ะ เคยเจอกันมาก่อนปล่าวเนี่ย"ชายแก่เริ่มที่จะทำเป็นตีสนิทมากขึ้น
"เหล้าของที่นี่อร่อยดีเนอะ ว่าใหม?"ชายแก่เริ่มทำตัวน่ารำคาญมากขึ้น แต่ก็ไม่มีคำตอบของชายหนุ่มคนนั้น ชายแก่หัวเราะเบาๆ
"ดิสทริวเอดลอนดอนโหเจ้าหนูนายนี้รสนิยมต่ำจริงๆว่ะ
ลองบีเฟเตอร์ของข้าหน่อยไหม..."ชายแก่เริ่มพูดไร้สาระ
จนชายหนุ่มรำคาญพร้อมพูดออกมาประโยคแรก
"เอาแขนของแกออกไป"
"เฮ้ยใจเย็นๆไอ้น้อง"
"แกต้องการอะไรวะ"
ประโยคนี้ประโยคเดียวทำให้ชายแก่ยิ้มออกมา
ชายหนุ่มจึงหันไปจิบเหล้ารสชาติแย่ๆต่อ
แต่แล้วก็มีบางอย่างร้อนๆอุ่นๆและมีเนื้อเหล็กจ่อมาที่แก้มของเขาจนรู้สึกได้
ทำให้เขาต้องหันไปมอง เมื่อเข้าใจว่าเจ้าสิ่งนั้นคืออะไร
เขาถึงกับลุกออกจากเก้าอี้สูงโดยทันที เจ้าสิ่งนั้นใครเห็นก็ต้องรู้
มันคือปืนกลไฟขนาดสี่ลำกล้องพร้อมทำการโจมตีได้ตลอดเวลา
ถ้ามันอยู่เฉยๆเขาคงไม่ประหลาดใจแต่มันอยู่ใต้แขนของชายแก่คนๆนั้นซึ่งเล็งปืนโตกระบอกนั้นมาที่เขา
"แกไง"ชายแก่ตอบอย่างสะใจ
คนในร้านต่างยกโต๊ะขึ้นมาตั้งหวังที่จะปกกันตัวเองจากห่ากระสุน
กระบอกปืนทั้งสี่กำลังหมุนอย่างช้าๆ
ทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าต้องหลบแล้ว
เขาบิดตัวใช้แขนซ้ายจับที่เคาน์เตอร์พร้อมกับเกร็งกล้ามเนื้อเพื่อที่จะมีแรงส่งให้ตัวเขาไปที่หลังเคาน์เตอร์
ปืนกลไฟเริ่มทำงานขณะที่ตัวเขากำลังลอยตัวอยู่
กระสุนสาดมาเป็นสายฝนด้วยความเร็วสี่พันนัดต่อนาที
ถึงแม้กระสุนจะสาดมาห่าใหญ่แต่มันก็กินได้แค่ปลายเสื้อคลุมเขาเท่านั้น
แต่การลงจบไม่สวยงามเท่าไหรนัก เขารีบขยับตัวเพื่อให้นั่งได้ถนัด
"แกทำอะไรให้มันโกรธวะ"บาร์เทนเดอรโจว์์ถามชายหนุ่ม
"ไม่รู้"ชายหนุ่มปฏิเสธแบบห้วนๆพร้อมกับเขามือกุ่มไปที่ด้ามที่ยืนออกมาจากชุดฮูดของเขา
ชายแก่เริ่มสาดกระสุนไปทั่วร้านอย่างบ้าคลั่ง ดูเหมือนว่าเขาไม่ต้องการจะฆ่าใคร เขาต้องการจับเป็น
"ไอ้หนูเงินล้าน
มาหาข้าซะดีๆ" ชายแก่แหย่ พร้อมเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์
แต่ชายหนุ่มสงสัยว่าทำไมต้องเงินล้านแต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ใส่ใจ
ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ส่งตัวเองมาประจันหน้าชายแก่
พร้อมทั้งดึงแขนที่กุมด้ามเหล็กอยู่ ดึงแผ่นเหล็กที่แขวนไว้ที่หลัง
สิ่งที่ว่าคือดาบ ดาบอาวุธประชิดตัว แต่ดาบเล่มนี้ไม่มีความคม
เมื่อดาบเล่มนี้อยู่ที่ข้างตัวของเจ้าหนุ่ม ดาบเริ่มทำกลไกตัวมันเอง
มันเริ่มที่จะยืดตัวเองออกมา
แสงสีเหลืองที่ออกมาจากรอยต่อช่วยให้รู้ว่ามันทำงานแล้ว
นั้นคือชายหนุ่มพร้อมที่จะต่อสู้แล้ว
ชายแก่หัวเราะชายหนุ่ม คิดว่าจะเอาดาบมาสู้กับปืนกลไฟได้ ปืนกลไฟเริ่มทำงานอีกครั้ง
ขณะที่กระบอกปืนเริ่มหมุน
มันช่วยให้หน่วงเวลาพอที่เขาจะใช้ดาบฟันไปที่ชายแก่
แต่เขาไม่ต้องการที่จะฆ่าใครสักคนเพื่อให้ตัวเองอยู่รอด
เขาจึงให้ดาบฟันไปที่ฟื้นไม้หน้าตัวเขาเอง
ดาบแปร่งพลังสีเหลืองไหลตามร่องไม้ เหตุการ์ณประหลาดเริ่มเกิดขึ้น
แผ่นดินและหินฟุ้งขึ้นมาบริเวณจุดที่เขาลงดาบกลายเป็นกำแพงดินอย่างดี
แพผ่นไม้ปรุๆเริ่มปริวว่อน ปืนกลไฟเริ่มสาดกระสุนอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้กระสุนที่สาดมาจมหายเข้าไปให้กำแพงดิน
ทำให้ชายแก่ถึงกับพงะไปจนต้องหยุดการยิง เป็นโอกาสดีที่จะตอบโต้
กำแพงดินลดระดับลงอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มถีบฟื้นเพิ่มแรงส่งตัวเขาฟุ่งไปข้างหน้า
เขาชูแขนยกดาบพร้อมที่จะฟันชายแก่ ทำให้ชายแก่ตกใจยกแขนมาป้อง
ชายหนุ่มฟันอย่างแรง เขาไม่ได้ฟันชายแก่
เขาฟันที่ปืนกลไฟที่อยู่ที่แขนของชายแก่นั้น
ทำให้ปืนกลไฟใช้งานไม่ได้อีกแล้ว ชายแก่คิดว่าเขาพลาดเป้าหมายจึงลดมือลง
จากนั้นมือของชายหนุ่มสาวคอเสื้อชายแก่ไว้แล้วใช้กำลังเหวี่ยงชายแก่ไปที่บานหน้าต่าง
ร่างของเขาทะลุบานหน้าต่างไปสู่ภายนอก
ก้นของเขาเสียดสีกับทรายร้อนๆจนแสบระบม
ชายแก่เตรียมลุกที่จะหนีแต่ว่าต้องมาเจอกับปลายดาบของชายหนุ่มสะท้อนแสงจากท้องฟ้าสีส้มแสด
ผมเพร้าที่ยาวรุงรังของชายหนุ่มทำให้เขาดูน่ากลัวเวลาอยู่ใต้เงา
"แกทำอย่างงี้ทำไม"ชายหนุ่มถาม
"เพื่อเงินล้านไง"
"เงินล้าน?"ชายหนุ่มส่งสัย
"เงินล้านจากใหน!"ชายหนุ่มลดตัวลงตะคอกใส่หน้าชายแก่
"นี่ไอ้หนุ่มแกไม่รู้เรอะ มีคนตั้งค่าหัวแกถึงหนึ่งล้านโกล์ดคอนเชียวนะโว้ย"
"ล้านโกล์ดคอน?"ชายหนุ่มส่งสัยว่ามีใครต้องการตัวเขามาถึงยอมทุ่มเงินมหาศาลขนาดนี้
"มันเป็นใคร!"ชายหนุ่มถาม แต่ดูเหมือนจะไม่มีทางได้คำตอบ เพราะคนพวกนี้มาจากการอ่านใบปลิวล่าค่าหัวเท่านั้น
ชายหนุ่มล้วงไปในเสื้อของชายแก่พร้อมกับหยิบปืนกลมือซุปเปอร์วีและกระสุนจำนวนมาก
ใส่ในกระเป้าข้าของตนแล้วแขวนปืนไว้ที่สีข้างเช่นเดียวกัน
"งั้น
ข้าเอาไอ้พวกนี้เป็นค่าทำขวัญแล้วกัน"ชายหนุ่มกล่าวขึ้นพร้อมกับเดินจากไป
แต่เขาตัองหยุดกึกเมื่อบาร์เทนเดอร์โจว์ ผู้ช่วย กับลูกค้า
ต่างมายืนกลูกันที่หน้าชายหนุ่ม
"แกจะทำยังไงกับร้านข้า ข้าต้องการค่าเสียหาย"
"ไปเอากับลุงคนนั้นสิ"ชายหนุ่มชี้แม่โป้งไปที่ด้านหนัง
กลุ่มคนและไม่ใช่คนต่างไปยืนล้อมที่ชายแก่ ชายแก่เงือยหน้าขึ้น
"แกจะชดใช้ค่าเสียหายยังไง"เจ้าของร้านที่ชื่อโจว์เป็นคนถาม
"ข..ข้ามีเงิน"ชายแก่ตอบเสียงสั้น
ชายแก่เอามือไปล้วงในกระเป๋าเสื้อ ใบหน้าเขาซีดลงเพราะว่าถุงเงินหายไปแล้ว
"ไม่มีเงินใช่ใหม?"โจว์ถาม
"ไม่มี"ชายแก่ยืนยันคำตอบ และพร้อมรอรับกรรม
เสียงร้องโหยหวนดังกึกก้องทั่วทะแลทรายสีส้ม ชายหนุ่มออกเดินทางต่อใบด้วยใบหน้าที่ยิ้มอย่างสะใจ พร้อมกับโยนถุงเงินเล่นไปๆมาๆ
จบตอน1
edit @ 3 Jun 2008 15:21:22 by TW
มีหลากหลายแนวดี แถมงานก็สวยๆทั้งนั้น 
ผมเองยังงงๆกับเกมอยู่ใครเล่นแล้วช่วยบอกทีว่ามันเล่นยังไง 
